Jakub Świcarz

Na początku nie wiedziałem, z czego się uczyć, co przerabiać, ani jak dobrze przygotować się do konkursów. W związku z tym początkowo zacząłem się uczyć ze słabych źródeł, które nie do końca były związane z olimpiadą. Przerabiałem wiele niepotrzebnych rzeczy - chociażby zbyt dużo niepotrzebnej teorii.

Z czasem zmieniło się to o tyle, że zacząłem już rozpoznawać, które książki i strony będą faktycznie przydatne w moim rozwoju. Metodą prób i błędów odkryłem po prostu, jakie metody nauki mi odpowiadają i skąd brać odpowiednie materiały.

Ciężko jest określić coś takiego jak okres dużej intensywności, jako że bardzo wiele nie jest zależne od nas - czy to nagle kilka sprawdzianów w przeciągu jednego tygodnia, czy też po prostu jakieś święto i czas spędzany z rodziną. Niezależnie od tego starałem się, żeby intensywność w mojej nauce była stosunkowo niezmienna i zmniejszała się co najwyżej w przypadku różnych zdarzeń losowych.

W związku z tym zazwyczaj po prostu po szkole zasiadałem do matematyki i robiłem zadania aż do wieczoru, a rzeczy do szkoły ogarniałem jakoś przy okazji. Nie jest to sposób, który mógłby działać dla każdego, więc to, co najważniejsze z tego, było to, że codziennie starałem się robić progres.

Nie. Zazwyczaj na bieżąco wybierałem sobie, jak i czego chcę się uczyć.

Pierwsze dwie z tych książek są bardzo dobre, żeby sobie od nich zacząć olimpijską podróż. Jednakże, mimo że przerobiłem dużo książek, to nie uważam, żeby były to najważniejsze rzeczy w samym przygotowaniu do olimpiady. Znacznie przydatniejsza była chociażby strona Art of Problem Solving, na której znajdują się zadania z olimpiad z całego świata, a poza tym można tam też znaleźć różne rozpiski odnośnie przydatnych książek, artykułów czy też zbiorów zadań. Poza tym rozwinęło się Matematyczne Internetowe Koło Olimpijskie (MIKO) na tyle, że można tam często znaleźć ciekawe zadania, poczytać o ciekawej teorii czy też spytać ludzi o pomoc nad zadaniem.

Początkowo uważałem, że w konkursach najważniejsze będzie to, aby je wygrywać i zajmować jak najwyższe miejsca. Z czasem to się znacząco zmieniło, gdy zauważyłem, że te wszystkie konkursy dają nam możliwość poznania innych wyjątkowych ludzi, którzy są zainteresowani podobnymi tematami.

Nie, skupiłem się na osiągnięciu konkretnego celu i osiągnąłem go po prostu dyscypliną niezależną od chęci czy zwątpienia w możliwość osiągnięcia tego, co chcę.

Raczej niezbyt często. Takie momenty zdarzały się raz na dwa, trzy tygodnie. W takich momentach warto sobie pomyśleć o tym, co się chce osiągnąć, czy nadal tego chcemy, oraz zarazem spojrzeć na to, jak duży progres się już zrobiło.

W taki sposób można przynajmniej zmniejszyć swoją niechęć do robienia czegoś, a poza tym od czasu do czasu to nie jest nic złego, aby zrobić sobie krótką „przerwę" - czyli albo zrobić jakieś absolutne minimum przez jakieś dwa, trzy dni, czy też nic nie robić do konkursów przez cały dzień. Lecz jednak trzeba pamiętać, że to dyscyplina jest kluczową częścią przygotowania, więc trzeba pokonywać wszystkie przeszkody, a w tym też te psychiczne.

Za moim pierwszym podejściem nie dostałem się do finału olimpiady matematycznej. Było to bardzo nieprzyjemne doświadczenie, zwłaszcza patrząc na to, ile poświęciłem czasu na przygotowanie się do drugiego etapu.

Pokazało mi to jednak, że moje metody przygotowania i nauki nie są optymalne oraz że cel, który chcę osiągnąć, jest znacznie trudniejszy, niż mi się pierwotnie zdawało. Po tym drugim etapie zmieniłem mój sposób przygotowania się do konkursów, a zarazem paradoksalnie zdobyłem większą motywację, aby pokazać samemu sobie, że jestem w stanie osiągnąć bardzo nietrywialne cele.

Są dwie rzeczy, które zrobiłbym inaczej, gdybym miał zaczynać teraz od zera.

Po pierwsze, skupiłbym się na tym, aby moje przygotowanie było jak najbardziej optymalne, faktycznie, do konkursów - skupiałbym się na moich najsłabszych działach oraz pytał ludzi, którzy już coś osiągnęli, jak do tego doszli, a zwłaszcza od czego zaczynali, bo to właśnie początek jest zawsze najtrudniejszą częścią.

Poza tym dałbym znacznie większą wagę temu, jak wielu i jak ciekawych ludzi możemy poznać, biorąc udział w tych konkursach, jako że to jest coś, o czym niekoniecznie się myśli - bo z jednej strony jest to rywalizacja, lecz z drugiej strony trzeba pamiętać, że jest to rywalizacja skupiona wokół wspólnego zainteresowania, więc można przez to spotkać ludzi, którzy lubią podobne tematy.