Narzędzia

Testowałam aplikacje do powtórek, timery pomodoro, plannery z gamifikacją — każda działała przez tydzień, a potem stawała się kolejną rzeczą do zarządzania. Ostatecznie zostałam przy papierowym kalendarzu, w którym po prostu odhaczam zrobione zadania. Mniej ekranu przed nauką biologii, więcej samej nauki.

Jedyne cyfrowe narzędzie, które zostało na stałe, to zwykły timer w telefonie — do pilnowania czterdziestominutowych bloków.

Mam Notion na projekty długoterminowe, ale codzienną listę zadań trzymam w zwykłym pliku .txt na pulpicie — bo otwiera się w sekundę i nie kusi powiadomieniami. Im prostsze narzędzie, tym mniej okazji, żeby zamiast pracować, „organizować pracę”.

Jedyna aplikacja, bez której nie wyobrażam sobie dnia, to zwykły terminal — reszta jest zamienna.

Aplikacje do notowania cytatów zawsze kończyły się tak samo — zapisywałam fragment i nigdy do niego nie wracałam. W zwykłym zeszycie, który leży na biurku, wracam do starych notatek przypadkiem, bo go widzę. To fizyczna obecność robi różnicę, nie funkcje aplikacji.

Jedyne cyfrowe narzędzie, którego używam, to biblioteka publiczna online — do rezerwowania książek, zanim ktoś inny je wypożyczy.

Nic wymyślnego — arkusz z kolumnami: firma, data wysłania, status, notatka po odpowiedzi. Dzięki temu wiedziałam dokładnie, komu wysłać przypomnienie po tygodniu ciszy, zamiast pisać do wszystkich naraz albo zapominać o połowie.

To narzędzie, które kosztowało zero złotych i zaoszczędziło mi więcej czasu niż jakikolwiek płatny CRM.

Każde rozwiązane zadanie trafiało do segregatora z notatką, jaki dokładnie błąd popełniłem — pomyłka rachunkowa, złe założenie, zły wzór. Po pół roku widziałem wyraźnie, które błędy powtarzają się najczęściej, i mogłem pracować konkretnie nad nimi, zamiast nad wszystkim naraz.

Żadnej aplikacji — sam papier i długopis wystarczyły.

Chessable pilnuje mi powtórek otwarć metodą rozłożonych w czasie przypomnień — reszta analizy trafia do zwykłego notesu, żeby nie tracić czasu na klikanie w menu. Silnik szachowy włączam tylko na końcu, po własnej analizie, nigdy przed nią.

Analiza z silnikiem od razu na starcie to najszybszy sposób, żeby przestać myśleć samodzielnie.

Wypróbowałam kilka aplikacji projektowanych specjalnie dla pisarzy, z kartami fabuły i profilami postaci. Zawsze kończyłam, spędzając więcej czasu na konfigurowaniu narzędzia niż na samym pisaniu. Wróciłam do zwykłego dokumentu tekstowego z historią zmian — prostego i zawsze pod ręką.

Jedyny dodatek, którego używam, to osobny plik z listą pomysłów na później.