Jakie masz przydatne dla Ciebie nawyki?

Odkryłem, że jeśli najpierw sprawdzę telefon, cały poranek znika w przewijaniu. Więc zmieniłem kolejność: budzik, komputer, pół godziny nad własnym projektem, dopiero potem świat zewnętrzny. Ten nawyk przetrwał już dwa lata bez przerwy.

To nie jest wielka dyscyplina — to po prostu usunięcie pokusy, zanim zdąży zadziałać.

Czterdzieści stron to mało, żeby się przestraszyć, i wystarczająco dużo, żeby po roku uzbierało się kilkanaście książek. Nie czekam na nastrój do czytania — traktuję to jak mycie zębów, coś, co robię niezależnie od tego, czy mam ochotę.

Ten jeden nawyk dał mi więcej niż wszystkie kursy, na które nie było mnie stać.

Postanowiłam wysyłać codziennie przynajmniej jedną wiadomość, która wymaga odwagi — do firmy, do mentora, do osoby, którą podziwiam. Większość nie dostaje odpowiedzi. Ale ten nawyk zamienił odrzucenie z rzadkiego, bolesnego wydarzenia w coś, co dzieje się regularnie i przestaje boleć.

Bez tego nawyku nigdy nie wysłałabym tych czterdziestu maili, o których wszyscy pytają.

Codziennie, także w wakacje, rozwiązuję przynajmniej jedno zadanie z archiwum poprzednich olimpiad. Nie chodzi o ilość — chodzi o to, żeby mózg nie „wyszedł z wprawy” w rozwiązywaniu nietypowych problemów.

Ten jeden nawyk sprawił, że trzeci start czuł się znajomo, mimo że zadania były zupełnie nowe.

Zasada jest prosta: przegrana partia zostaje przeanalizowana tego samego dnia, zanim pójdę spać, nawet jeśli jest już późno. Kiedyś odkładałem to na weekend i w efekcie nigdy nie wracałem do najważniejszych lekcji z przegranej.

Ten nawyk sprawia, że każda porażka faktycznie czegoś mnie uczy, zamiast tylko boleć.

Piętnaście minut pisania zaraz po przebudzeniu, zanim mózg w pełni się rozkręci — wtedy krytyk wewnętrzny jeszcze śpi i zdania płyną swobodniej. To, co powstaje, rzadko nadaje się do publikacji wprost, ale zawsze zawiera ziarno, wokół którego buduję później coś lepszego.

Ten nawyk dał mi więcej materiału niż wszystkie wieczorne sesje pisania razem wzięte.