Czy zrobiłbyś/zrobiłabyś coś inaczej, gdybyś zaczynał/zaczynała od zera?

Przez pierwszy rok przygotowań traktowałam sen jak coś, co można sobie „odespać po olimpiadzie”. Efekt był taki, że uczyłam się wolniej, bo zmęczony mózg gorzej zapamiętuje. Gdybym zaczynała od zera, pilnowałabym snu od pierwszego dnia, nie dopiero wtedy, gdy już nie miałam wyjścia.

To najprostsza zmiana, jaką mogłabym sobie doradzić — i najbardziej ignorowana przez wszystkich, których znam.

Rok czekałem, zbierając wiedzę „na zapas”, zanim odważyłem się zapisać na pierwsze zawody. Kiedy w końcu wystartowałem, zorientowałem się, że realne zawody uczą więcej w jeden dzień niż miesiąc samodzielnej nauki teorii.

Gdybym zaczynał od zera, zapisałbym się na pierwsze zawody, zanim poczułbym się gotowy — bo to poczucie nigdy w pełni nie przychodzi.

Przez pierwsze dwa lata nie prowadziłam żadnej listy przeczytanych książek i dziś nie potrafię odtworzyć połowy tytułów, które na pewno czytałam. Gdybym zaczynała od zera, od pierwszego dnia prowadziłabym prostą listę z jednym zdaniem podsumowania przy każdej pozycji.

To nie zmieniłoby tego, co czytałam — ale dałoby mi dostęp do własnej historii czytelniczej.

Gdybym zaczynała od zera, nie wysłałabym pierwszych dziesięciu identycznych maili, które i tak nie dostały odpowiedzi. Personalizacja, którą wprowadziłam dopiero w połowie drogi, powinna być zasadą od pierwszej wysłanej wiadomości, nie lekcją wyciągniętą z porażek.

Zaoszczędziłoby mi to tygodnie czekania na odpowiedzi, które nigdy nie miały nadejść.

Czekałem cały pierwszy rok liceum, zanim odważyłem się zapisać na olimpiadę, bo czułem, że jeszcze nie jestem gotowy. Gdybym zaczynał od zera, zapisałbym się już w pierwszym możliwym roku, nawet wiedząc, że przegram — bo doświadczenie z przegranej wtedy jest tańsze niż teraz.

Wczesna porażka boli mniej niż spóźniona.

Przez pierwszy rok gry lubiłem wracać tylko do zwycięstw, bo były przyjemne do oglądania. Przegrane odkładałem i nigdy do nich nie wracałem. Gdybym zaczynał od zera, analizowałbym przegrane dwa razy częściej niż wygrane — to w nich jest prawdziwa nauka.

Wygrana potwierdza, co już umiesz. Przegrana pokazuje, czego jeszcze nie umiesz.

Gdybym zaczynała od zera, pokazałabym pierwszy tekst komuś zaufanemu już po miesiącu, nie po trzech latach. Te lata w izolacji nie były stracone, ale mogłam rozwijać się szybciej, mając choćby jedną osobę, która czytała i reagowała na bieżąco.

Pisanie do szuflady chroni, ale też spowalnia — o tym zapominałam.